Bruksizm, czyli patologiczne zgrzytanie zębami to problem, na który bardzo często ciepią nie tylko dorośli, ale także dzieci. Jest to przypadłość, która nie tylko sprawia dyskomfort, ale może także być niebezpieczna dla uzębienia. Warto wiedzieć, jak leczyć bruksizm u dzieci oraz w jaki sposób mu zapobiegać.
Spis treści
Czym jest bruksizm?
Bruksizm to mimowolne zaciskanie szczęki, przez co zęby zgrzytają o siebie nawzajem. Do tego zjawiska najczęściej dochodzi nocą, dlatego rodzice malucha dotkniętego tym problemem przez długi czas mogą być go nieświadomi.
U dzieci mocne zaciskanie szczęki nie musi od razu oznaczać bruksizmu. Jest to bowiem naturalna reakcja na wyżynające się zęby. Niekiedy jednak zgrzytanie wymaga podjęcia odpowiedniego leczenia. W przypadku zauważenia u swojego dziecka takiej przypadłości warto skonsultować ją ze stomatologiem dziecięcym, który pomoże ocenić, czy jest to bruksizm.
Bruksizm u dzieci — jakie może mieć konsekwencje?
Zgrzytanie zębami u dzieci może mieć poważne konsekwencje dla jego jamy ustnej. Zbyt mocno zaciskane zęby, które się o siebie ocierają, mogą stawać się nierówne. Stopniowe ścieranie ich powierzchni może także prowadzić do rozwoju nadwrażliwości. W skrajnych przypadkach zęby mogą nadmiernie się rozchwiać, a nawet pękać. Bruksizm może także skutkować krwawieniem dziąseł.
Jakie są objawy bruksizmu?
Powodem do niepokoju powinno być zauważalne ścieranie powierzchni zębów u dziecka. Na języku mogą być także widoczne ślady koron, gdy podczas snu dochodzi do przegryzania jego powierzchni.
U bardzo małych dzieci objawami sugerującymi, że może u nich występować problem z bruksizmem, są:
- częste kolki,
- nieuzasadniony płacz,
- pocieranie głową o poduszkę.
Jeśli u niemowlaka pojawią się takie właśnie symptomy, to może to oznaczać, że roczne dziecko zgrzyta zębami.
U starszych dzieci mogą wystąpić również:
- problemy z utrzymaniem równowagi,
- brak możliwości szerokiego otwarcia ust,
- bóle karku,
- bóle w okolicy żuchwy.
Dlaczego dziecko zgrzyta zębami?
Zgrzytanie zębami w nocy u dziecka może mieć różne przyczyny. Mitem, który bardzo chętnie jest powtarzany przez wielu rodziców jest to, że bruksizm jest objawem występowania pasożytów u dzieci. Jest to nie prawda, dlatego nie warto rozprzestrzeniać tej informacji.
Zgrzytanie zębów u dziecka najczęściej związane jest z nadmiernymi emocjami oraz ekscytacja, z którą nie potrafi sobie poradzić. Maluch pod wpływem stresu mimowolnie zaciska usta, przez co zęby ocierają o siebie. Zgrzytanie zębami u dziecka może również świadczyć o problemach z oddychaniem przez nos.
Bruksizm u dzieci może również oznaczać nieprawidłowy zgryz lub infekcję toczącą się w obrębie jamy ustnej. Jak widzisz, przyczyn zgrzytania może być bardzo wiele, dlatego przed wdrożeniem leczenia należy ustalić, która z nich dotyczy Twojego dziecka.
Jak leczy się zgrzytanie zębów u dzieci?
Jeśli zauważysz u swojej pociechy niepokojące objawy, które mogą świadczyć o rozwoju bruksizmu, to koniecznie zgłoś się do stomatologa. Przeprowadzi on oględziny jamy ustnej i oceni, co jest przyczyną występujących problemów. W niektórych przypadkach świetnym rozwiązaniem jest zastosowanie szyn relaksacyjnych. Chronią one powierzchnię zębów przed nadmiernym ścieraniem.
W przypadku, gdy zgrzytanie zębami wynika z nadmiaru emocji, to bardzo ważne jest to, aby przed snem wyciszyć malucha i pomóc mu się zrelaksować. Dobrym sposobem są relaksujące ciepłe kąpiele, a także spędzanie czasu przed zaśnięciem w towarzystwie rodziców. Może okazać się, że takie z pozoru niewielkie zmiany przyniosą oczekiwane rezultaty, a dziecko będzie zdecydowanie lepiej radziło sobie ze swoimi emocjami.
Jeśli jednak problem dotyczy wad zgryzu, to niezbędna jest wizyta u ortodonty. Być może konieczne okaże się założenie aparatu ortodontycznego, jeśli dziecko ma już stałe zęby. Dość często zdarza się, że problem bruksizmu ustępuje samoistnie po wypadnięciu mleczaków.
Bruksizm o dużym nasileniu może wymagać zastosowania środków farmakologicznych, które pomogą zniwelować ten problem lub zmniejszyć jego intensywność. Takie leki może jednak zapisać wyłącznie neurolog po przeprowadzeniu kompleksowej diagnostyki u malucha.
