Testy na koronawirusa

Periodontologia – co to jest i na czym polega leczenie periodontologiczne

Periodontologia – co to jest i na czym polega leczenie periodontologiczne

Choroby przyzębia są schorzeniami społecznymi i po próchnicy stanowią główną przyczynę utraty zębów wśród dorosłych. Występują zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Badanie Global Burden of Disease (GBD) z 2010 r. sugeruje, że to szósta najbardziej powszechna choroba na świecie. Jeśli zauważysz dziwne zmiany w okolicy dziąseł lub poczujesz silny ból, zgłoś się do stomatologa i poproś o wsparcie periodontologa.

Periodontologia – na czym polegają choroby przyzębia

Zapalenie przyzębia jest wieloczynnikową chorobą prowadzącą do postępującej destrukcji tkanek przyzębia związaną z biofilmem dysbiotycznym (struktura bakterii). Tak zwana błona biologiczna jest warunkiem niezbędnym do rozwoju zapalenia, ale samodzielnie nie jest czynnikiem wystarczającym do zainicjowania problemu.

Choroba ma niekorzystny wpływ na zdrowie całego organizmu. Biofilm bakteryjny oddziałuje na układ sercowo-naczyniowy poprzez interakcje ze śródbłonkiem naczyń, a także na cukrzycę poprzez kontrolę hiperglikemii i dyslipidemii. Choroby przyzębia mogą spowodować wzrost ryzyka schorzeń sercowo-naczyniowych o 19% . Wśród osób w wieku 65 lat lub więcej ryzyko sięga 44%. Pacjenci, u których występuje ciężka postać zapalenia przyzębia oraz cukrzyca typu 2 są o 3,2 razy bardziej narażeni na zgon. Udowodniono, że po rozpoczęciu działań stomatologicznych następuje poprawa kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. U ciężarnych zmiany w obrębie przyzębia związane są z infekcją u matki, porodem przedwczesnym, niską masą urodzeniową i stanem przedrzucawkowym.

Jakie są przyczyny chorób przyzębia?

Nasilenie choroby przyzębia zależy od takich czynników jak palenie papierosów, status socjoekonomiczny, nadmierny stres, otyłość, schorzenia ogólne i obecność periopatogenów. Znaczący jest także wiek, płeć i pochodzenia, ale na te kwestie nie można wpłynąć. Współczesne wyniki badań pokazują, że największe znaczenie dla utraty zębów wskutek zapalenia przyzębia mają: wiek, zła higiena jamy ustnej, nikotynizm oraz cukrzyca.

Periodontolog – kiedy trzeba odwiedzić gabinet stomatologiczny

Podczas warsztatów World Workshop on the Classification of Periodontal and Peri-implant Diseases and Conditions został opracowany nowy system klasyfikacji schorzeń przyzębia. W obecnej klasyfikacji zwrócono uwagę na ich związek z chorobami ogólnoustrojowymi wpływającymi na odpowiedź immunologiczną gospodarza. 

Kiedy można mówić o chorobie przyzębia:

  • w chwili stwierdzenia utraty klinicznego położenia przyczepu na powierzchniach międzystycznych na przynajmniej dwóch niesąsiadujących ze sobą zębach,
  • przy występowaniu CAL (Clinical Attachment Level) w połączeniu z obecnością kieszonek ≥3mm na powierzchniach wewnętrznych albo zewnętrznych na dwóch lub więcej niesąsiadujących zębach, przy czym CAL nie jest wynikiem pourazowej recesji dziąseł, próchnicy okolicy szyjek zębowych, przemieszczenia lub ekstrakcji trzeciego zęba trzonowego na dystalnej powierzchni drugiego zęba trzonowego, zmian endo-perio z przetoką wewnątrzkieszonkową oraz podłużnego złamania korzenia. 

Nowa klasyfikacja ma na celu identyfikację poszczególnych przypadków i wskazywanie tych, które wymagają stałej kontroli. Stadia opisują zaawansowanie schorzenia w momencie podjęcia działań oraz pomagają doprecyzować złożoność wizyt. Stopnie dostarczają informacji o charakterystyce problemu i szybkości progresji. Pomagają ocenić ryzyko i przeanalizować możliwe niepowodzenia w trakcie lub po wizycie. Wspierają także proces weryfikacji wpływu periodontopatii oraz jej zwalczania na zdrowie ogólne pacjenta. 

Leczenie periodontologiczne – przyzębie, dziąsło, paradontoza

  • Faza higienizacyjna – ma na celu profesjonalną eliminację płytki nazębnej. W jej skład wchodzą: indywidualny instruktaż, eliminacja tzw. zachyłków jatrogennych (niewłaściwie wykonanych prac zachowawczych i protetycznych), skaling naddziąsłowy polegający na usunięciu z powierzchni korony zęba biofilmu bakteryjnego, kamienia nazębnego i osadów. Ważna jest także określenie możliwych do zmiany przyczyn schorzenia takich jak uzależnienie od nikotyny i stres.
  • Faza niechirurgiczna – ma na celu uzyskanie powierzchni zęba wolnej do drobnoustrojów i ich metabolitów, tak aby możliwe było ponowne połączenie tkanki łącznej i tkanki nabłonkowej z cementem korzeniowym. Złotym standardem jest skaling mający na celu usunięcie z korzenia zęba biofilmu bakteryjnego, kamienia i osadów. Wykorzystywany jest również zabieg root planingu polegający na opracowaniu powierzchni korzenia objętego chorobą w celu usunięcia martwego i zakażonego cementu (endotoksyny). Innym powszechnie stosowanym zabiegiem jest kiretaż, mający na celu usunięcie kamienia podziąsłowego, zakażonego i martwego cementu korzeniowego, patologicznie zmienionego nabłonka wewnętrznej ściany kieszonki przyzębnej i tkanki ziarninowej  z dna kieszonki. Przeprowadzenie fazy higienizacyjnej i niechirurgicznej jest zawsze konieczne, aby zmniejszyć zakres kolejnych wizyt stomatologicznych.
  • Faza korekcyjna – prowadzi do przywrócenia korzystnego mikrośrodowiska, poprawy anatomii zębów i przyzębia, a przy zastosowaniu technik regeneracyjnych do odbudowy zniszczonych tkanek i przywrócenia estetycznego uśmiechu. Następuje ona 6 tygodni po działaniu niechirurgicznym. Jeśli stwierdzone zostaje jedynie nieznaczne spłycenie kieszonek przyzębnych, istnieje potrzeba wzbogacenia fazy korekcyjnej o odpowiednie procedury chirurgiczne – działania regeneracyjne. W fazie tej wykonywane są również zabiegi odpowiedniej rekonstrukcji lub rehabilitacji protetycznej, korekty wady zgryzu lub leczenie ortodontyczne.
  • Faza podtrzymująca – ma na celu eliminację lub kontrolę czynników wpływających na rozwój choroby dziąseł i przyzębia. Na każdej wizycie wykonywane jest badanie i powtórna ocena postępu choroby, zabieg niechirurgiczny, zaleczenie aktywnych zapalnie kieszonek oraz polerowanie powierzchni zębów.
  • Paliatywne leczenie zapaleń przyzębia – periodontolog świadomie nie podejmuje wszystkich możliwych działań leczniczych. Wdrażany jest najczęściej w sytuacji braku współpracy ze strony pacjenta, czyli nieodpowiedniej higieny błony śluzowej jamy ustnej. Również w przypadku zaliczenia pacjenta do klasy III wg ASA podejmowanie działania chirurgicznego, a czasem nawet niechirurgicznego, nie jest możliwe ze względu na ogólny stan zdrowia. Wówczas po fazie higienizacyjnej następuje bezpośrednio faza podtrzymująca z położeniem szczególnego nacisku na chemiczną kontrolę płytki.
(Oceń artykuł)
Loading...
Zamknij okno
Scroll to top

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies.

Ok, rozumiem Dowiedz się więcej